Tags

, , , , , ,

Met de gewelddadige dood van Alexander Severus en de steun van zijn soldaten ligt Maximinus Thrax niets meer in de weg om in het jaar 235 de keizerstitel te grijpen. Maximinus is de eerste van de zogenaamde ‘soldatenkeizers’, een reeks aan heersers die hun macht te danken hadden aan het leger en veelal alleen gericht waren op het tevreden stellen van hun achterban, iets dat enorme consequenties had voor de economie en stabiliteit van het rijk.

Terroristische belastingaanslagen

Het eerste wat Maximinus deed was het soldatenloon verdubbelen. Iets dat je ongetwijfeld heel populair laat voelen, zolang je alleen omgaat met soldaten. Het probleem was namelijk dat de belastingen overal in het rijk enorm moesten stijgen om dit beleid te kunnen voeren. Het innen van de belastingen, cruciaal om het leger tevreden te houden, werd hiermee een steeds agressievere vertoning. De inners gebruikten indien nodig geweld om de belastingen te incasseren.

Roman-tax-collector

Leuker kunnen de Romeinse belastinginners het niet maken. Wel bloederiger.

Bescheiden oorlogsvoering

1200px-Maximinus_Thrax_Musei_Capitolini_MC473

Maximinus ‘Germanicus Maximus’ Thrax hield gewoon van x’en in zijn naam.

Maximinus’ staatsgreep was deels ingegeven door het gebrek aan daadkracht door Alexander (zo werd het tenminste goedgepraat). In plaats van de Germanen een militair lesje te leren had hij hen tribuutbetalingen aangeboden om de vrede te herstellen. Nee, Maximinus betaalde alleen tribuut aan zijn leger. Direct na zijn vijandige overname begon hij campagne te voeren tegen de Alemanni, een Germaans volk, in het zuiden van het huidige Duitsland. Hoewel de Romeinen enorme verliezen leden slaagde hij erin de strijd te winnen. Bescheiden dat hij was noemde hij zichzelf vanaf dat moment Germanicus Maximus. Zijn zoon benoemde hij tot opvolger.

Bekoelde relaties

Zijn relatie met de senaat was ondertussen tot het vriespunt bekoeld. Maximinus wantrouwde de Romeine elite en dit was volledig wederzijds. De senaat bleef mopperen over de verhoogde belastingen, de machtstoename van het leger en het feit dat ze door Maximinus totaal genegeerd werden. In zijn tijd als keizer zette Maximinus geen stap in Rome, iets dat al een belediging an sich was.

Zoveel keizers…

In het jaar 238 sloeg de vlam in de pan. Alle onvrede leidde tot opstanden en nieuwe staatsgrepen. Dit jaar zou het minder bekende broertje worden van het Vierkeizersjaar (69 na Christus), namelijk het Zeskeizersjaar (waaruit maar weer blijkt dat ‘meer keizers’ het niet gelijk een memorabeler jaar maakte; misschien is er ook zoiets als een teveel aan keizers?). Hoe het ook zij, dit jaar verdient een blogpost voor zichzelf.

Volgende keer: het Zeskeizersjaar

Advertenties