Tags

, , , , , ,

Carthago, de zeemacht, en Rome, de landmacht, belandden in 264 voor Christus een oorlog na diplomatiek gehannes. Centraal in de strijd ligt Sicilië.

Ter land…
Rome slaagde er in een aantal legioenen over te brengen naar Sicilië. Daar maakten de goed getrainde soldaten korte metten met de Carthaagse huurlingen. Op land leek het allemaal zo simpel…

Ter zee…
Rome heeft nauwelijks ervaring met oorlog op zee. Tijdens de onderwerping van de Griekse steden in de punt van de laars speelde de Romeinse vloot de rol van figurant. Nu was het strijdtoneel echter de Middellandse Zee! De Carthaagse vloot was enorm sterk, goed uitgerust en had ervaren kapiteins. De Romeinen hadden een samenraapsel van verouderde schepen en geen benul hoe ze effectief te gebruiken in grote zeeslagen.

Haven van Carthago

De befaamde militaire haven van Carthago bood ruimte aan bijna 200 schepen. In het midden het oudste bekende droogdok ter wereld.

En op de vlucht.
Één van de twee Romeinse consuls was zo onhandig om zijn vloot en vrijheid kwijt te spelen aan een Carthaagse overmacht, zonder de vijand noemenswaardige verliezen toe te brengen. Zo’n beetje alle Romeinse oorlogsbodems waren nu in vijandelijke handen of hadden zichzelf in de Mediterraanse zeebodem laten boren. De zee was nu echt volledig Carthaags terrein.

De resterende consul, Duilius, had nu de ondankbare taak om de patstelling te doorbreken. De Romeinen hadden Sicilië praktisch in handen, maar Carthago heerste meer dan ooit over de zee. De grote angst was nu dat Carthago een vers leger bij de monding van de Tiber aan land zou zetten, op slechts een relaxte dag slenteren afstand van Rome zelf. Het initiatief leek bij Carthago te liggen, een situatie waar geen enkele Romein erg blij van werd.

row row row your galley

Row, row, row your galley…

Instant vloot
Wat volgde is moeilijk te geloven. Alles scheepswerven van de Romeinse Republiek kregen de opdracht in zo hoog mogelijk tempo oorlogsschepen te produceren. Binnen het belachelijk korte tijdsbestek van drie maanden had Rome zo’n zeventig splinternieuwe state-of-the-art schepen tot haar beschikking, waarschijnlijk gebouwd naar model van veroverde (of aan de grond gelopen) Carthaagse triremen.

De landmacht Rome had opeens dus een enorme vloot tot haar beschikking. Maar dat deed weinig om het gebrek aan ervaring te compenseren. Desalniettemin voer Duilius uit om de (overigens nog altijd grotere) Carthaagse vloot te treffen ten noorden van Sicilië.

Een historisch keerpunt
In 260 voor Christus kon het nog alle kanten op. Een verlies van deze zeeslag was voor Rome een ramp geweest en het is maar de vraag of de Republiek zich er ooit van had hersteld. En gebaseerd op de overmacht en ervaring had Carthago moeten winnen.

Maar Duilius had een briljant plan…

[Deze reeks is naar aanleiding van de Carthago tentoonstelling in het Rijksmuseum van Oudheden. Voorts ben ik van mening dat deze Carthago tentoonstelling bezocht moet worden.]

Advertenties