De grote barbaarse samenzwering van vorige keer was een prettige afwisseling, niet waar? Even weg van die alledaagse sleur van opstanden, rebellerende generaals en tegen-keizers die het Britannia van de 4e eeuw zo tekenden. Maar we zijn weer terug!

Magnus Maximus

Het gezicht van een Magnus Maximus.

Een naam voor bescheidenheid
In 383 na Christus was het weer zover. Een nieuwe ambitieuze generaal greep de macht in Britannia. En zijn naam stond garant voor grootsheid. Of in ieder geval voor een pompeus meerderwaardigheidscomplex: Magnus Maximus. Letterlijk vertaald: Belangrijke Grote.

Met sommige namen kun je nou eenmaal niet bescheiden blijven.

Bekende formule
Een risico van schrijven over de Romeinse provincies is dat je steeds in herhaling valt. De formule…

(ambitiefactor generaal x persoonlijke fortuin generaal) + (ontevredenheidsfactor legioenen x n-legioenen) = heftigheid burgeroorlog

…kennen we nu wel. Al ben ik blij dat mijn Wiskunde-A eindelijk van pas komt.

Een nieuwe benadering
Is het je ooit opgevallen dat het woord ‘rebel’ over het algemeen een behoorlijk negatieve lading heeft? Even los van Star Wars? Rebel, tegen-keizer, usurper… het zijn over het algemeen titels die gegeven worden aan personen die nog niet gewonnen hebben. Vooral de laatste twee impliceren een soort ego-gedreven strijd om zelf een titel te bemachtigen. Van rebellen bestaat dan ook nog eens het beeld van ongewassen types die hinderlagen leggen en niet veel boodschap hebben aan de gevestigde orde.

Maar de munt heeft nog een andere kant. Hele generaties aan Romeinse keizers deden hun best het hartland van het rijk te beschermen tegen de oprukkende germaanse volkeren. Hier hoorde Britannia echter niet bij! Het probleem was de ligging. Het was ver weg en leverde minder op dan de Middellandse Zee-provincies. In het kosten-batenplaatje was het eiland gewoonweg geen prioriteit.

De rebel in jezelf
En stel nou, je zou een familie hebben op het platteland van Romeins Britannia. Met de grote samenzwering vers in je geheugen ben je doodsbang dat één of andere keizer aan de andere kant van het continent van de één op de andere dag besluit dat de Britse legioenen nuttiger zijn bij de verdediging van Gallië. Zou je niet vallen voor de charmes (en naam!) van een Magnus Maximus die belooft het eiland als prioriteit (want als eigendom) te zien? Natuurlijk heb je liever een sterke (of grote!) lokale keizer die wel even orde op zaken komt stellen en Britannia niet als een gestempelde baksteen zal laten vallen.

Magnus Maximus! Magnus Maximus! Magnus Maximus!

Maximaal fataal
Het mocht uiteraard niet zo zijn. In 387 werd Magnus’ ambitie hem te veel. Hoewel hij zichzelf al een tijdje keizer van het westelijk Romeinse Rijk kon noemen bleek dat onvoldoende om op te leven naar zijn naam. Een veldtocht in Italië werd hem uiteindelijk fataal. Zijn rivalen Valentinianus II en Theodosius I lieten hem executeren, nadat hij zich had overgegeven na een militaire nederlaag.

En het Romeinse Rijk modderde weer even verder.

magnus wales

Kijk! In het Welsh is Magnus (Macsen) een vrolijke en goedbedoelende keizer. Al lijken zijn soldaten minder overtuigd.

Grootse inspiratie
Interessant is wel dat Magnus Maximus een belangrijke rol speelt in de historische tradities van Wales. Middeleeuwse koningen claimden afstamming van hem en beweerden dat hij verantwoordelijk was voor het stichten van de kleine koninkrijkjes die de regio kenmerkten.

Kleine koninkrijkjes? Magnus? Nooit!

Het einde is nabij
Volgende keer bereiken we het einde van de Romeinse overheersing in Britannia… Kom alvast in de stemming!

Advertenties