Tags

, , ,

Het prachtige systeem van Diocletianus, waarin het bestuur over het keizerrijk verdeeld was over twee Augusti en twee Caesars, begon direct na zijn aftreden te wankelen. Het probleem zat ‘m, zoals gebruikelijk, in de ego’s van de betrokkenen.

Caesar gezocht
Na het aftreden van Diocletianus en Maximianus werd Constanius Chlorus (de bleke) de nieuwe Augustus van het westelijk deel van het Rijk. Voorheen was hij Caesar geweest, het keizerlijke hulpje van de echte keizer, bij gebrek aan een betere term. Met zijn promotie kwam er een Caesar-vacature vrij. De sollicitatiecommissie bestond uit Diocletianus. De sollicitatieprocedure vond plaats in donkere achterkamertjes.

Het paleis van Diocletianus in het huidige Split.

De pensioenswoning van Diocletianus: zijn paleis in het huidige Split, Kroatië. Nee, wacht, zijn paleis ís het huidige Split. Zo groot was het.

Een intrige te ver
Als nieuwe Caesar kwam Severes uit de bus. Constantijn, de zoon van Chlorus, was niet meer in de running towards becoming Rome’s next top Caesar. Als generaals hadden vader en zoon hun handen vol gehad met de Franken aan de Rijn, terwijl de opvolgingskwestie in Nicomedia, in het huidige Turkije, door Diocletianus werd afgehandeld. Constantijn, waarschijnlijk overtuigd van zijn aanstelling, moet witheet van woede zijn geweest.

Constantius Chlorus moet niet erg hard hebben tegengesputterd. Stoïcijns ging hij door met het voorbereiden van een militaire expeditie tegen de Picten in het noorden van Britannia. Met zijn zoon als generaal slaagde hij erin hen een vernietigende nederlaag toe te brengen, waarna Britannia weer een paar jaar in rust was.

Augustus is dood, leve Augustus
In victorie reisden ze terug naar Eboracum, het huidige York. Keizer Chlorus zag echter bleker dan ooit. In juli 306 stierf hij aan een ziekte. Zijn troepen, loyaal aan de familie Constantius, riepen direct hierop Constantijn uit tot Augustus (effectief de titel Caesar overslaand). Een driftig heen en weer geschrijf met Caesar Severes in Italië en de Augustus van het Oosten, Galerius, bracht een oplossing. Constantijn zou Caesar worden van het westelijk deel van het rijk en Severes Augustus. Je vraagt je af of de Romeinen het zelf allemaal nog konden volgen.

Een constante factor
Constantijn zwaaide nu de Caesar-scepter over Britannia en Gallia. Al snel verliet hij Britannia echter weer voor een hernieuwde militaire campagne tegen die eeuwig vervelende Franken. Maar dat was maar het begin van zijn lange carrière. Hij zou de tetrarchie omver werpen, zijn vijanden overwinnen in de naam van de Christelijke god, Constantinopel stichten en historici gek maken met de naamgeving van zijn kinderen: Constantijn II, Constantius II, Constans, Constantina en, om origineel te blijven, Helena.

Laten we het erop houden dat hij zijn eigen naam erg mooi vond klinken.

Constantijn de Grote

Constantijn de Grote. Maar dan ook letterlijk! Het hoofd van dit beeld is al even groot als een mens.

 

Advertenties