Zie ook: Keizer Augustus (3): manipulatie voor gevorderden

Achterstallige triomf
Na het verslaan van Marcus Antonius keerde Octavianus onder luid gejuich terug in Rome. Drie triomftochten werden hem toegestaan voor de overwinningen van de afgelopen jaren. Het grote fortuin dat hij van Caesar had geërfd was nog verder aangevuld met oorlogsbuit uit Griekenland en Egypte. Overal in Rome doken bouwprojecten op die door hem gefinancierd werden. In 29 voor Christus was Octavianus de talk of the town.AncientRome-12Maar hoe nu verder?
De senaat verkoos Octavianus en zijn generaal Agrippa tot consuls voor het jaar 28 voor Christus. Dit maakte hen niet alleen officieus maar ook officieel de machtigste mannen de Romeinse wereld. Een consul is min of meer vergelijkbaar aan een president, maar dan wel ééntje die een vinger direct op het Romeinse equivalent van de kernraket-lanceerknop heeft: volmacht over de legioenen. Om machtsmisbruik te voorkomen was de consulaire titel echter maar één jaar houdbaar, al kon men in bijzondere gevallen herkozen worden. Het ‘toeval’ wilde dat dit een bijzonder geval bleek.

Lot uit de Romeinse loterij
Het jaar daarop was Octavianus opnieuw consul. Bij de traditionele kwestie van het verdelen van de provincies over de twee consuls boden senatoren Octavianus ALLE provincies aan, om tien jaar lang mee te doen wat hij wilde. Hij zal zijn verbazing goed gespeeld hebben en kon vervolgens in een groots gebaar een paar onbelangrijke provincies teruggeven. Veel provincies vielen vanaf nu echter direct onder zijn gezag. En wat een toeval! Dat waren nu precies de provincies met de grootste legers. Voor alle duidelijkheid: de Romeinse politiek was zelden een loterij. Alles wat Octavianus binnensleepte was vooraf bepaald.

Een nieuwe wereld…
Naast de provincies kreeg Octavianus een nieuwe naam die paste bij zijn bijzondere positie. Voortaan zou hij bekend staan als Augustus, wat in het Latijn zoiets betekent als groots of befaamd. Het volk in Rome keek naar hem op als beschermer. De miljoenen onderdanen buiten Rome zagen hem als de brenger van vrede. Eindelijk rust in het oorlogsmoeie Griekenland. Geen losgeslagen Romeinse legers meer die hun eigen rijksgenoten plunderden of oogsten in het voorbijgaan platwalsten.

pictures-of-giaus-augustus

Vrede, mede mogelijk gemaakt door: het vroegtijdig dood gaan van al Augustus’ vijanden.

…een oude haat
Maar de oude Romeinse haat jegens koningen dook weer op. Niet alle politieke intriges van Augustus werkten even goed en waar ze faalden toonden ze zijn ware machtsbeluste gezicht. De senatorfamilies waren flink uitgedund in de afgelopen decennia, maar verdwenen waren ze niet. En ze konden zich permiteren een beter geheugen er op na te houden dan de doorsnee Romeinse plebejer die zich voornamelijk zorgen maakte over hoe hij/zij morgen aan eten zou moeten komen.

Messen voor de plucheklever455021_zoom
Nu werd Augustus zelf het doelwit van moordcomplotten. Hij bracht het er levend vanaf (wat niet gezegd kan worden over de samenzweerders), maar als het complot geslaagd was was de Republiek waarschijnlijk in ere hersteld. Het mocht niet zo zijn.

Voor Augustus was dit een belangrijk signaal. Hij was te lang aan het pluche blijven kleven. Hoe langer hij consul zou blijven en zijn macht niet op zou geven, hoe groter de kans dat een complot op een gegeven moment zou slagen. Om zijn macht te behouden ging hij over tot omgekeerde psychologie. Hij won het volk opnieuw voor hem in door een hongersnood binnen tien dagen op te lossen (de kans is groot dat hij ‘m veroorzaakt had in de eerste plaats). Vervolgens, op het hoogtepunt van zijn populariteit, toen niemand het verwachtte, nam hij afscheid.

Have fun with that!
Minzaam glimlachend moet hij de senatoren succes gewenst hebben. Hij vertrok, zich langzaam haastend, richting het oosten van het rijk met als doel te stoeien met de Parthen.

In Rome brak er politieke chaos uit. Het volk maakte consulaire verkiezingen in 21 en 19 voor Christus onmogelijk, woedend over het vertrek van de enige persoon die daadwerkelijk iets voor hen leek te doen. Twee jaar later, in 19 voor Christus, was Augustus niet dichterbij de Parthen gekomen dan Griekenland. Een afgezantschap van de senaat vond hem hier in zijn Griekse villa en smeekte hem om terug te keren naar Rome.

Spqrstone

Senatus Populusque Romanus. De senaat en het volk van Rome.

Ultimate powerrrrr!
Augustus speelde de vermoordde onschuld. Hij had het over geluk dat hij terugkeerde naar Rome, terwijl het hoogstwaarschijnlijk al die tijd deel van zijn plan was geweest. Terug in Rome kreeg hij een officiële functie: voortaan zou hij zowel de senaat áls het volk vertegenwoordigen. Hiermee zou het volk en de senaat samen worden gebracht in één persoon met de ultieme macht.

De keizersfunctie was geboren.

Wordt vervolgd…

Advertenties