Wonden van eerAuteur: Anthony Riches
ISBN:9789024563241
Pagina’s: 368
Uitgever: LS Amsterdam

Veni, vidi, recensie?
Ik speelde al een tijdje met het idee om ook fictie die zich afspeelt in de Romeinse tijd bij dit blog te betrekken. Aan de ene kant als uitlaatklep van alle in de jaren opgebouwde frustraties over Hollywood-Romeinen, aan de andere kant om de boeken, films, TV-series en computerspellen die het wél goed doen ook eens in de schijnwerpers te zetten.

Na mijn tweede blogpost over Romeins Britannia werd ik benaderd door de uitgeverij LS Amsterdam met de vraag of ik geïnteresseerd was in het recenseren van een recent in het Nederlands verschenen roman die zich afspeelt in Romeins Britannia. En ja, natuurlijk was ik dat! Het boek heet “Wonden van eer”, vertaald vanuit het Engels (de oorspronkelijke titel is, voorspelbaar genoeg, “Wounds of Honour”. Een waardig begin voor een nieuwe reeks aan blogposts.

Ik probeer deze recensie zo veel mogelijk spoiler-vrij te houden.

Er was eens een Romein
…die in de clinch raakte met de autoriteiten. Het verhaal start in 181 na Christus, één jaar na het overlijden van Marcus Aurelius. Zijn zoon, Commodus, heeft het rijk overgenomen. Waar Marcus Aurelius veel macht aan de senaat had overgedragen poogt Commodus dit terug te eigenen. Dit resulteert in een jacht op dissidente senatoren. Tot zover de geschiedenis.

Marcus Valerius Aquila, de hoofdpersoon van “Wonden van eer” is de zoon van één van de dissidente senatoren. Om zijn leven te redden wordt hij net op tijd naar Britannia gestuurd, terwijl zijn familie in Rome omgebracht wordt. Hij moet zich schuil gaan houden in het uiterste noorden van het rijk: in een cohort hulptroepen gelegerd op de Muur van Hadrianus.

Amaai!
Wat hier gebeurt gaat tegen de gebruikelijke Romeinse-fictieclichés in: Marcus gaat namelijk dienen in een cohort van de hulptroepen, de auxiliares. Dit zijn geen Romeinse legionairs, maar in de provinciën geworven krijgers. Deze krijgers zijn niet zozeer loyaal aan Rome, maar vooral aan elkaar en aan hun eigen volk. Het cohort waar Marcus in terecht komt bestaat uit Tungrianen. Mannen oorspronkelijk afkomstig uit Belgisch Gallië. Ze dienen op de muur in het fort De Heuvel, tegenwoordig bekend als Fort Housesteads.

Maquette van fort De Heuvel / Housesteads.

Maquette van fort De Heuvel / Housesteads.

Intriges
Anthony Riches’ verhaal komt het beste uit de verf op het moment dat hij de situatie van de gelegerde hulptroepen gaat schetsen: de concurrentiestrijd tussen de verschillende cohorten (van verschillende volkeren!) en de arrogantie van de Romeinse legionairs (die vinden dat ze boven de hulptroepen staan); het gesjoemel met de voorraden van het fort; de verschillende belangen van de Romeinse officieren; de soldatenhumor en liedjes; en tenslotte de allesomvattende intrige én Britse opstand die het leger uiteindelijk in groot gevaar brengen.

Fort Housesteads tegenwoordig

Fort Housesteads tegenwoordig

Een fictieve opstand
Soms staat de geschiedenis een goed verhaal echter in de weg. De Britse opstand die in de loop van het boek gaandeweg vorm krijgt wordt gelanceerd door de fictieve Calgus, koning van het niet-fictieve (en historisch zeer opstandige) Selgova volk uit Noord-Britannia. Het voordeel van de regio van de Muur van Hadrianus is dat er zeer veel opstanden hebben plaatsgevonden; hierdoor is het zo dat de gebeurtenissen zoals ze beschreven worden in het boek niet onwaarschijnlijk of historisch gezien onmogelijk zijn.

Emancipatie?
Tot ver in het boek viel het me op dat er geen enkele rol van betekenis was toebedeeld aan een vrouwelijk personage. Iets dat ik in een andere context als negatief punt zou aankaarten, maar dat in dit geval niet meer dan historisch correct is. Al eerder merkte ik op dat er weinig vrouwen in de Romeinse geschiedenis opduiken en in historische romans die zich richten op militaire zaken verwacht ik niet anders. Ik zei ‘tot ver in het boek’: op een gegeven moment duikt er wel degelijk een vrouwelijk personage op. Dit is op zich niet erg, maar de functie die ze uitoefent is nogal onwaarschijnlijk. Hoe dan ook, uiteindelijk is haar rol zo klein dat het weinig afdoet aan het verhaal.

Conclusie
“Wonden van eer” biedt een onderhoudend verhaal in een historisch interessantere context. Als je geïnteresseerd bent in de Romeinse oorlogsmachine en tegelijkertijd een spannend boek wilt lezen, dan is dit een aanrader. De kracht van het boek zit ‘m vooral in de setting en de details. Daarnaast leest het lekker weg en is het niet zonder (soldaten)humor. Bij de laatste 75 pagina’s is het bijna onmogelijk om het boek weg te leggen.

Ik geef “Wonden van eer” van Anthony Riches een 8 uit 10 punten op het gebied van historische correctheid, leesbaarheid en verhaal!6534a

Advertenties