Tags

Erfenis
Oh Nero, wat heb je toch veel achtergelaten. Het beeld van een harpspelende man met   nero_rome_fire_7842papperig gezicht, zingend over de ondergang van Troje, terwijl hij uitkijkt over de verwoestende brand die een aanzienlijk deel van Rome in de as legt.  Nero, die, toen men hem wees op zijn vreemde gedrag tijdens de brand, haastig werk maakte van de beschuldiging dat de Christenen erachter hadden gezeten. Die volgers van één of andere zelfverklaarde profeet uit de Levant, een sekte die recentelijk naar Rome was overgewaaid. De schuldigbevonden Christenen die, ingesmeerd met pek en al brandend aan kruizen, verlichting gaven tijdens een groots diner dat Nero organiseerde om zijn naam te zuiveren (aanwezigen lieten achteraf weten dat ze door de geur van verbrand vlees geen hap meer door hun keel kregen). Nero, de uitvinder van de barbecue. Nero, de naamgever van ongetwijfeld honderdduizenden waakhonden wereldwijd (wellicht slechts overschaduwd door die andere beroem/ruchte Romein genaamd Brutus). Oh Nero, wat een erfenis.

Tijd voor wat eerherstel, is het niet?
Nero, geboren 37 na Christus, volgde Claudius op Nero_1in 54. Inderdaad, op 17 jarige leeftijd. Wat betreft zijn karakter kunnen we ons afvragen wat er nog van over was. Vergelijk Nero met een kindster die vroeg in zijn tienerjaren doorbreekt en hierdoor feitelijk geen ervaring heeft met een leven dat het stigma normaal zou kunnen verdienen ware dat er iets is als een normaal leven. Dat van Nero was in ieder geval niet normaal. Van jongs af aan had men hem verteld dat hij prachtig kon zingen en musiceren. Dit was ook zijn passie; dat keizerschap was een bijkomende zaak. Een functie die toevallig van pas kwam om zijn passie te blijven uitvoeren.

The voice of Nero
Stel je voor, Nero, met zijn harp, met al zijn passie musicerend op het podium. Zingend over één of andere dramatische Griekse mythe (ruime keus!), geëmotioneerd, tranen rollen over zijn wangen. Dan is het moment daar. De zang verstomd en Nero kijkt de jury tevreden aan. Hij wéét dat hij goed is. Zijn hofhouding zegt het hem al zijn hele leven. Dan mogen de jury-leden hun mening geven. Zo lekker ongezouten, zoals de kijkers dat leuk vinden. “Word toch pizza-bakker”, roept er één triomfantelijk.

Ah… het spektakel! De Romeinse burgers zouden nog jaren napraten over het ijzingwekkende gegil van de jury-leden op het moment dat ze voor de leeuwen werden gegooid. Deze illustratie gaat natuurlijk niet volledig op, maar bij gebrek aan jury-leden executeerde Nero senatoren die in slaap vielen tijdens concerten. Dat die concerten dagen duurden en senatoren niet bekend stonden om hun lange concentratietermijn was uiteraard geen excuus.

emperorbieber

Serieus? Er bestaat een fotoreportage van Justin Bieber als keizer? Dat wist ik niet toen ik de vergelijking maakte.

Een Justin Bieber met een keizerrijk
Een keizer met sterallures. Een door en door verwend kind dat zijn macht gebruikt om aan zijn eigen verwende behoeftes te voldoen. Een (om maar een voorbeeld te noemen, en dit is uiteraard alleen maar een vergelijking wat betreft de talenten van beide heren, niets te zien hier, advocaten) Justin Bieber met een keizerrijk. Nero’s reizen door het rijk bestonden uit tournées: hij reisde naar culturele bijeenkomsten in Griekenland om daar alle prijzen in de wacht te slepen. De Griekse jury-leden waren zo verstandig genoeg om hem die te gunnen. Militair gezien deed hij weinig, behalve zo nu en dan een opstand neerslaan en het in het leven roepen van een regiment van muzikanten, acrobaten en prostituees (want, ging de redenatie, daar ging zoveel pracht vanuit dat iedere vijandelijke soldaat direct zijn wapens af zou werpen en mee zou dansen – dit is overigens nooit uitgetest: ze sloegen op de vlucht voordat de slag losbarstte).

Had ik het nou over eerherstel?
Goed, dat was misschien wat té optimistisch. Wat ik in ieder geval wél kan stellen was dat de heerschappij van Nero zorgde voor een opmerkelijke toename in de interesse voor de Griekse cultuur. En voor de rest kunnen we niet anders dan toegeven dat hij voortkwam uit een familie met een zware erfelijke belasting van waanzin, moordlust en machtsbelustheid, niet noodzakelijkerwijs in die volgorde. Zijn verwende houding werd nog een tijdlang onderdrukt door de zorg van zijn mentor Seneca, maar zelfs één van de briljantste geesten van die tijd kon hem niet tegen zichzelf beschermen (Seneca kon zichzelf overigens ook niet beschermen: een onvrijwillige aderlating in de badkuip werd zijn lot).

Opgebrand
Nero brandde, naast Rome, ook zichzelf op. Als een ware gevallen superster kon hij aan het einde, bij gebrek aan cocaïne, alleen nog maar de hand aan zichzelf slaan. Op het moment dat iedereen zich tegen hem had gekeerd, nota bene de tandeloze senaat hem eigenhandig had afgezet, dreef hij een dolk in zijn borst.

Zelfs dat lukte niet. Naar verluid moest een slaaf het overdoen.

Met de dood van Nero was de tijd rijp voor een nieuwe man aan de macht: het werd Galba. Eventjes dan, want een half jaar na de dood van Nero was het 69 na Christus: het jaar van de vier keizers…

Advertenties