Bring out the Kraken!
Het zou een scenario kunnen zijn van een Hollywood blockbuster: de Romeinse keizer besluit na een provocatie de oorlog te verklaren aan Neptunus, de god van de zee en aardbevingen. Dit leidt natuurlijk tot gigantische zeeslagen tijdens welke Romeinse oorlogstriremen de strijd aangaan met mythische creaturen als de Kraken, zeemeermensen, -slangen, -draken, -leeuwen, -paarden (en dan niet van de kleine soort) en de grote kraakvis. Je ziet al voor je dat Romeinse oorlogsbodems naar de kelder worden gehaald door reusachtige inktvissen en vloedgolven. En dat allemaal in 3D. Op megascherm. En Dolby Surround Sound. Alsof je er zelf bij bent, maar toch niet nat wordt.

Maar ja, de realiteit werkt nou eenmaal niet zo. Los van Krakens en zeemeermensen is de oorlog verklaren aan een god zelfs voor de meest geschifte keizer te bizar. Or is it?

Onsterfelijkheid in maar 4 jaar
Keizer Caligula, opvolger van Tiberius, heerste over Rome van 37 tot 41 na Christus. In die vier jaar tijd slaagde hij erin zichzelf onsterfelijk te maken als het toonbeeld van decadentie, wreedheid en volledige geschiftheid. Als iemand een argument zoekt tegen het systeem van erfelijke heerschappij ben je met Caligula klaar.368px-Caligula_01

Na een inspectietocht in Gallië keerde Caligula per schip terug naar Rome. Tijdens deze reis werd zijn vloot overvallen door een zware storm. Zijn schip overleefde het, maar de keizer herkende de storm direct voor wat het (uiteraard) was: een moordaanslag op hem beraamd door Neptunus. Dit kan je als Romeinse keizer, geschift of niet, natuurlijk niet over je kant laten gaan. Caligula liet een boogschutter aanrukken en een pijl de oceaan in schieten: de oorlog tegen de zee was begonnen.

Dood aan de zee!
Logistiek gezien was dit natuurlijk lastig. Die lafaard van een Neptunus liet zich namelijk niet zien en rond blijven dobberen met je vloot werd op den duur nogal saai (en Caligula had een hekel aan saai). De enige mogelijkheid om de oorlog op een bevredigende manier af te ronden was Neptunus te beroven van zijn schatten. Hij liet een volledig legioen aantreden op het strand, in rotten van tien, opgesteld in slagorde. De trompetten schalden, de vaandels in de lucht, de speren gericht naar de zee.

En de opdracht werd gegeven en moet geklonken hebben als “Compagnie… schelpen zoeken!”

Triomfantelijk keerde Caligula terug naar Rome. Bij zich had hij kisten vol met op Neptunus buit gemaakte schelpen. Hij voelde zich een groot man.

Oh had het volk maar één nek…
Dit is één van de leukere anekdotes uit de tijd van Caligula, maar de meeste verhalen over hem handelen over bloed, wreedheid en dood. Zoals hij zelf stelde wanneer hij zich ergerde aan het Romeinse volk: “Oh had het volk maar één nek, dan zou ik het doorhakken!”

Het ergste is wellicht nog dat hij niet eens een slecht mens was… Historische bronnen vertellen dat Caligula geplaagd werd door hevige hoofdpijnen, geheugenstoornissen en gedragsveranderingen. Een hersentumor lijkt voor de hand te liggen.

Hoe dan ook, hij kreeg niet de tijd om hieraan dood te gaan. Samenzweerders vermoordden Caligula in 41. Het was een moord waarmee veel toekomstig bloedvergieten zou zijn voorkomen, ware het niet dat er een Nero aankwam. Wat was dat ook weer met erfelijke heerschappij?

Advertenties