Militarisme is van alle tijden, maar als je echt een goed voorbeeld zoekt van een totaal doorgeslagen militaristische samenleving, dan ben je bij de Spartanen aan het juiste adres. Alle gruwelijke fascistische cliché’s komen naar boven: het doden van gehandicapte kinderen? Check! Het volledig onderdrukken, uitmelken, uitroeien van overwonnen volkeren? Sure. Het opleiden van kindsoldaten? Uiteraard! Pff, de vraag alleen al.

Wraaah!

“Wraaah!”, aldus het commentaar van koning Leonidas van Sparta.

In de 5de eeuw voor Christus overheerste Sparta een groot deel van het zuiden van het Griekse schiereiland Peloponnesos. De stadstaat werd van oudsher geleid door twee koningen (jawel, tegelijkertijd; en ze lieten elkaar meestal nog in leven ook!), van twee verschillende dynastieën. Niet dat dit ervoor zorgde dat de boel wat getemperd werd, ze hadden namelijk allebei het recht tot een derde van de oorlogsbuit. Dat stimuleert geen vredelievendheid.

"Grrrrr...", stelt koning Leonidas.

Of zoals Leonidas het stelt: “Grrrrr…”

De ultieme bad guys, zou je denken? Een volk waarover nog altijd met gruwels verteld wordt. Maar de geschiedenis, zoals dat wel vaker gaat, oordeelt anders. Milder, in dit specifieke geval.

Koning Leonidas en zijn Spartanen, hoe afschuwelijk ze ook waren tegen hun tijdsgenoten, gaven de bevolking van Athene de benodigde tijd om te evacueren op het moment dat de Perzen binnenvielen tijdens de Tweede Perzische Oorlog in de 5de eeuw voor Christus. Dit deden ze overigens niet geheel zonder eigenbelang. Ze waren eerder zo diplomatiek geweest om de Perzische gezanten zonder pardon in een diepe put te smijten.

Koning Leonidas

“Gnagna”
– Leonidas 480 v.Chr.

De Slag bij Thermopylae, enkele jaren geleden zo historisch correct mogelijk weergegeven in de film “300” (natuurlijk vochten de Perzen met neushoorns! Je dacht toch niet dat ze op paarden zaten? Het zijn Perzen hoor!), had een voetnoot in de geschiedenis kunnen zijn. Ware het niet dat de 300 Spartanen (en koning Leonidas himself) er in slaagden om het Perzische leger (dat zeker uit 10.000 man bestond, waarschijnlijk meer) dagenlang tegen te houden in een nauwe vallei. Het is dat de Perzen dankzij een lokale gids een omtrekkende beweging konden maken via bergpaden. De Spartanen werden ingesloten en toen was het snel bekeken. Noch Leonidas, noch één van zijn 300 mannen kwam er levend vandaan.

Maar het gaf de Atheners genoeg tijd om hun stad te evacueren en meer soldaten en schepen te mobiliseren. De Perzen werden later alsnog verslagen en de Tweede Perzische Oorlog eindigde, net zoals de Eerste, met een klinkende overwinning voor de Grieken. Een overwinning, zoals vaak wordt gezegd, van de democratie van Athene op de autocratie van de Perzen.

En zo droegen de fascistische Spartanen bij aan het behoud van de democratie van Athene. Geschiedenis is ze dankbaar.

En Koning Leonidas? Die had nog een laatste opmerking:

leo3s

Aangenomen dat er zoiets bestaat, had hij waarschijnlijk gelijk.

Advertenties